فرجامخواهی، اعتراض به رأیِ قطعیِ صادرشده از دادگاهِ تجدیدنظر یا برخی احکامِ بدوی است که مستقیماً در دیوانِ عالیِ کشور رسیدگی میشود؛ برخلافِ تجدیدنظرخواهی، ماهیتِ پرونده دوباره بررسی نمیشود و تنها انطباقِ رأی با قانون سنجیده میشود.
چه احکامی قابلِ فرجاماند؟
بر پایهٔ مادهٔ ۳۶۷ قانونِ آیینِ دادرسیِ مدنی، احکامِ مالی با خواستهٔ بیش از بیست میلیون ریال — نصابی که از زمانِ تصویب بهروزرسانی نشده و امروز عملاً اکثرِ دعاویِ مالی را در بر میگیرد — و نیز احکامِ راجع به اصلِ نکاح و فسخِ آن، طلاق، نسب، حجر، وقف و تولیت، قابلِ فرجاماند.
مهلتِ فرجامخواهی
مهلتِ تقدیمِ دادخواستِ فرجام برایِ اشخاصِ مقیمِ ایران، بیست روز از تاریخِ ابلاغِ رأی است؛ برای اشخاصِ مقیمِ خارج از کشور، این مهلت دو ماه است — همان قاعدهای که در تجدیدنظرخواهی هم دیدیم.
تفاوتِ کلیدی با تجدیدنظرخواهی
دیوانِ عالیِ کشور واردِ ماهیتِ دعوا نمیشود و شاهد یا مدرکِ جدید نمیپذیرد؛ تنها بررسی میکند که آیا دادگاهِ پایینتر قانون را درست اجرا کرده یا نه. اگر رأی نقض شود، پرونده معمولاً برایِ رسیدگیِ مجدد به دادگاهِ همعرض ارجاع میشود، نه اینکه دیوان خودش رأیِ جدید صادر کند.
نکتهٔ عملی
چون این مهلتِ بیستروزه از لحظهٔ ابلاغ شروع میشود نه از تاریخِ صدورِ رأی، ثبتِ دقیقِ تاریخِ ابلاغ برایِ هر پرونده حیاتی است — دقیقاً کاری که تقویمِ مهلتهایِ وکیلیار برایِ هر پرونده خودکار انجام میدهد.
توجه: این مطلب راهنمای کلی است؛ قابلِفرجامبودنِ هر رأیِ خاص باید با بررسیِ نوعِ خواسته و متنِ روزِ قانون تطبیق داده شود.
همین پرسش را از دستیارِ هوشمندِ وکیلیار بپرسید.
امتحان هوش مصنوعی